Illustratie: Ron Mesland: “Nijmegen” 2006

Van 25 februari - 20 maart 2018 dagelijks een aflevering

Morgen: Dag 17, In het dorp


P.S.: Delen? Graag.

P.P.S.: Heb je een technisch probleem, Mail me. In principe moeten de liedjes met een normale browser goed afspelen: het zijn links met Youtube die meestal weinig afspeelproblemen opleveren. Eventueel kun je de laatste versie van Flash installeren, dat kan wel eens helpen.

9-3-2018 Het eerste lied na de pauze, zo kun je dit zien. In (12) was de jongeman weer de bewoonde wereld ingetrokken, de volgende ochtend hoort hij, misschien vanuit de herberg, het geluid van de posthoorn. Postkoetsen waren bedoeld voor post- zowel als personenvervoer, dus wie weet wie er uitstapt...  Maar alleen al de fantasie dat er een brief van zijn liefje voor hem zou kunnen zijn is voor de zanger genoeg voor een beter humeur. Zou Alex Chilton aan Schubert hebben gedacht toen hij The Letter schreef voor The Box Tops?

Ondanks de misantrope klacht aan het eind van het vorige lied is de zwerver blijkbaar toch wat opgevrolijkt door de aanblik van andere mensen. En hoewel hij weet dat zijn hoop op puur zelfbedrog berust lijkt hij er niet meer echt onder te lijden dat het voorbij is met de liefde. Zoals Marilyn Monroe al zong in de film 'Some like it hot': I'm thru' with love. Hij kan nu Sartre achterna en zich in de volgende liederen verliezen in zelfbespiegeling en gedachten over zingeving. Na dit vlotte lied gaat het dan ook meteen de diepte in. Mail me

10-3-2018 Is “Der greise Kopf” (14) een vroegmoderne blues? (Commentaar welkom) Stel je voor dat je in de spiegel kijkt en opeens grijs bent, gesteld dat je dat de dag ervoor niet was. Blijkbaar is de reiziger langs een spiegelend raam gelopen terwijl hij in de vroege ochtend de stad verlaat (een raam bij een lantaren, want het is een winterochtend), of heeft hij een zakspiegel bij zich. In ieder geval bekijkt hij zichzelf op twee momenten: als de rijp zijn haren bedekt, en als die weer gedooid is. Het is fantasie, hij weet best dat zijn haren onder het laagje witte rijp nog steeds donker zijn, simpelweg omdat hij nog te jong is om grijs te worden, al verlangt hij daar wel naar. ZIjn verdriet om de verloren liefde is toch niet van die aard dat hij in één nacht grijs is geworden. De muziek weerspiegelt zijn opflakkerend romantisch doodsverlangen - korte dramatische frases, met een wrange, bluesy op- en neergaande melodie, op verbluffend (vroeg-)moderne, koele akkoorden. Stadsmuziek, zou je kunnen zeggen, mooi materiaal voor Duke Ellington en zijn geniale hofcomponist Billy Strayhorn. Mail me

11-3-2018 Joni Mitchell zong in 1976: There's a crow flying / Black and ragged / Tree to tree / He's black as the highway that's leading me. Dat zou net als in "Die Krähe" heel mistroostig kunnen eindigen, maar bij Joni blijkt het te gaan om een kraai die glimmende dingen vindt, niet om een boodschapper uit het dodenrijk zoals bij Edgar Allan Poe (The Raven) of in deze tekst van Müller. Na “Die Post” met zijn aardse pianoritme en na de eindeloze aanloop & terugval van (14) stijgt de muziek letterlijk op en hoor je bovenin de hortende  pianobegeleiding de kraai plagerig rondvliegen. Foto: vandaag in Arnhem. Mail me

12-3-2018. Ook in (16) “Laatste hoop” nog steeds geen kraaienmars: als bij een uitgesteld orgasme blijft de romantische jongeling nog een tijdje met het doodsthema flirten. In muzikaal opzicht is (16) een van de meest veeleisende en vreemde liederen. Een stralende, ontregelend kale compositie: eerder vooruitlopend op Stravinsky dan op “Les Feuilles Mortes”, dat andere beroemde lied over vallende bladeren. In de eerste maten van "Laatste Hoop" lijkt de piano volkomen zijn eigen gang te gaan, dus waar moet je invallen? Het op en neergaande motief van de zanginzet lijkt een zwaarmoedige echo van de inzet van (15) “De kraai”. Die is blijkbaar verder gevlogen uit de bijna bladloze bomen langs de weg, de wandelaar is weer alleen, letterlijk en figuurlijk.

Hij staart, diep in zijn kraag weggedoken, gehypnotiseerd omhoog en identificeert zichzelf met de dorre bladeren die daar hangen, als tastbare herinnering aan betere tijden. Ze dwarrelen neer, tot een ijzige windvlaag zelfs het laatste blad afrukt. Mail me

Wil je alleen de liedjes horen, gebruik dan onderstaande link naar de Youtube speellijst die ik dagelijks bijwerk.

https://www.youtube.com/playlist?list=PLAzQZQQQ2HOvTFOeeSG8Onr0XQ0t2d-G4

Afspelen: klik hierboven

Afspelen: klik hierboven

Afspelen: klik hierboven

Afspelen: klik hierboven